هر کسی این مطالب رو میخونه لیدا رو فراموش نکنه اون دستش از دنیا کوتاهه

لیدا من این حرفا رو از روی دلتنگی نوشتم.تو همیشه واسه ما زنده ای

lidakh.blogfa.com

ادامه مطلب رو بخونید...

♥♥♥ازدواج♥♥♥♥دوقلویی♥♥♥

تصویری از دوقلوهای به هم چسبیده پسر که در بیمارستان نمازی شیراز از هم جدا شدند.

پاییین مطالب روی (بیا اینجا) کیلیک کنید و تصاویری از دوقلوهای به هم چسبیده رو مشاهده کنید.

  ۱۳۹۱

             ع           

             ی         

               د            

              ت         

                و            

               ن          

               م           

              ب         

                 ا             

                ر             

             ک         

گد ۳ ــــــــــ

زندگي گفت : كه آخر چه بود حاصل من ؟

عــــــشق فرمــــود تا چه گويد دل مـــن ،
عــقــل نالــيد كجا حل شود مشـكل مــن ،
مرگ خنديد درخانه ي ويرانه ي من هـيچكس لياقت اشكهاي تورا ندارد
و كـــــــســي كه چنیـــــن ارزشـــي دارد
بـــــــاعــث اشك ريختن تــو  نميشـــــــود

اما دلـــــت می گیرهُ وقتی یادت می افته که

هرکسی ممکنه بخونه جــز اون یـه نــــفر...

  عشـــق مــن بـزار بـرو تنهــا شدم

  تــوی این تنهـایی ها مـن پیـر شدم

نبـــود...         

          پيدا شد...

                    آشنا شد...

                              دوست شد...

مهـر شد...

          گـرم شد...

                    عشـق شد...

                              يـار شد...

تـار شد...

          بــد شد...

                    رد شــد...

                              سـرد شد...

غــم شد...

          بغـض شد...

                    اشـك شد...

                              آه شــد...

دور شـد...

          گــم شد...

                    ..........

                              ..........

به نام خدا

نام: كمال

كلاس: دوم دبستان

موزو انشا: عزدواج!

روزی دربرگ های زرد پاییزی کوچه قدم میزدم وبا هرقدم اشکی به خاطر

گذشته...از دست داده ام فرو می ریختم، تنهاقلب شکــسته ام میدانست

چه غـمیدارم.هــر

گاه به یـادمـی آورم

که چگونهمــــــــــرا

شکـستندآتش درونم برپا می شود و من برخلاف آنچه کهدرونـــــم

اســـــــتساکت وآرام به حرکت ادامه میدهم.من آن برگپایـــــیزی

بـــودم کهاز درخــتجـــدا شدو حـــــتی

باغــــــبانهم به مننگاه نـکرد.مــــــن آن

پـرسـتویشکــستهبالی بودمکه از کوچ

پرســتوهاعقــب ماندم و اینک در سرمای زمستان تـنهایتــنها برای

بــــــــــالشکــسته ام آواز میــخوانم. آوازی که آنرا حتییــــکی از

انسان ها،حتی یکیاز آن هـــاشنیدواگر

شنیددرکنکرد."وایبــر مـــن"هـــمه جا

شــــــــباست، نـهستار ه اینه نـــوری

تـــــــــنهاصدایی ازدوردست می آید.صدایی که آشناستصــــدایی

که مـــــرامی طلبد. نه این نیز نوعی سراب است. باغبانقـــصه ها

می گـفتاز صــدایخیال نبایدباور کــرد.

بایـد برومانگاردراینکــــــوچهخلوت،جز

مــن کسدیگری نیزهـــــستجــــــلوتر

مــی رومچشمانش حلقه زده، دستهایش از شـدت سرماکبود شده

اســــــت.دستکشی راکه دارم در دستش میکنم. پالتـو رانیــز به او

مـی دهم.آری حالشخـــــــوبمیـــشود،

از کنـارشمی گذرمو بـــه راهخود ادامه

می دهـم.دیــــــــگرکـوچه اینمــــــانده

اینــــــــجاانتـــــهای شـــهر اســــت، وارد بیــابان میشوم،آن طـــرف

تر درختیاســـــــت پیـــــش او مــــی روم، بـــــا تـــــمامغــم هایم

بـــــــه اوتکــــــــیه

مـــی زنمگریــه ای

مـــی کنمصــــدایی

از آن به گوشم می رسد،برای اولین باراست که احساس سبــــكی میکنم.

خــــودم را دیـدم آرام کـــنار درخت آرمیده بودم. آری من مــــــرده بــودم!!!

• دوستــي شاخه گلي                             باز ايســـتاد چرا كه من
• است كه با يك غفـــلت                            ناچيز تر ازآنم كه درباره
• خواهدپ‍ژمرد.آيا ميشود                            مهر و صفـاي تو چيـزي
• غفلـــت نكـــرد؟ وقتي                            بنويسم  پس آنـــچه را
• خواســتــم به ياد تو به                            كـه مي نويســــــم به
• خاطر تو چند ســـطري                            خواسته خودم نيــست
• بنويسم، قلم از نوشتن                            به فرمان قلبـم بر روي
•                                كاغذجاري است.باشد
•                                تا روزي كه هرگـز يادو
•                                نام مرا به فراموشــي
•                                بسپاري.آنچنان كه من
•                                نيز تا ابد فراموشــــت
•                                نخواهم كرد،بر سنــگ
•                                مزارم بنويسيد آشـفته
• دلي خفته دراين خلوت                            فــروغ ماه مهــري ، تو
• خاموشــي كه او زاده                             نــور باده افـــروز جــام
• غم بود،زغمهاي جهان                             هستي بخاطر ديدارت
• گشتـــه فرامـوش. اي                             دست نياز و التماس به
• دوست اي كســي كه                             سوي خــدا دراز ميكنم
• از فراق رويت خونها از                             كه : اي خالق عشق و
• دلــــم جــاري است تو                             محبت و دوستـي ، چه
•                                ميشد آن لحظه اي كه
•                                او در كنارم بود زمان از
•                                حركت باز مي ايسـتاد.
•                                لحـظه ها نابـــــود مي
•                                شدنـد و او در كنـــــارم
•                                باقي مي ماند ولي اين
•                                فكـــــر رؤيايي بيـــــش
• نيست چرا كه گذر عمر                            و وقتي كه ميبينـــمت
• با شتاب در جريان است                           آرام دستان پر مهـــرت
• و زمان باتمام لحظات به                           را دردستانم ميگيرم و
• ياد مانــدنيش در آغوش                           سخت ميفشارم آنگــاه
• روزگار ميگذرد آن زماني                          از شـــــور و عشـــق و
• كه نمي بينـمت تو را در                           علاقه اي كه به تو دارم
• رؤياها جستجو مي كنم                           بــــردستــان پرشــورت
•                               بوسه مي زنم و همــــه
•                               كائنات هستي را شـاهد
•                               مي گيـــــــرم كه ناظــر
•                               بر اين محــبت و دوستي
•                               باشنـد .  زندگي هميشـه
•                               بهـــار نيــــست گاهـــي
•                               تيــره بر آن ســـايه بيابان
• مرگ مـــــي افكنـــــد                              حقيــــر را ديــــدن نما.
• و دســـت بي وفــــاي                              و ایـــــــن هــــم پایان.
• روزگار بهترین دوستان                              ايــــن جســـــم من از
• را از هــــــــم جــــــدا                               خاك است ، هــم خاك
• مي كنـــد  تو اي... اگر                              شــود روزي ، اين خط
• روزي چنين شد به اين                              مـــــن از دفتـــر ، هم
• چند ســطر بنـگر و اين                              پــــــاك شـــــود روزي

گاهی دلم نمی خواست تو را ببینم اما تو در کنارم بودی و نفس هایت یخ روزهای مرا باز

میکرد گاهی دلم نمیخواست تو را بخوانم اما تو مثـل یک ترانه زیبا بر لبـــم زندگــی

می کردی من در کنار تو بودم بی آنکهشــور و نوایی داشته باشــم بی آنکه

بدانم توازخورشید گرمتری بی آنکهبدانم تو از همه شعر هایی که من

از بر کرده ام شنیدنی تری مندر کنار تو بودم اما دریغــا نمی

دانستـم کجـا هستم. نمیدانستم از آسمــان و زمین

چه میخواهم. هر شـبدر دیــوان حافظ دنبــال

کسی می گشتم کهمــرا تا دروازه هــای

قیامــت ببرد. مـنانگار منتظر بـودم

که کسی بیایــدکه قلبش زادگاه

همه گل هاباشد. وقتی

به من نگاهمی کردی

چشـم هایم را

بســـتـــم.وقتــی در

جـاده هــایخاطره غزل

خواندی ایستـادم و خامــوش

ماندم. مهربانانــهآمدی، سنگدلانـه

رفتـــم از شکــفتــنگـفتــــی ازخــــــزان

سرودم ناگهان مه همهجا را فـــرا گرفت. حرف

هایم مرطوب شد و چشـمهایت باابرهای مهاجررفتند.

شب آمد و چــراغ ها نیـــامدندظلــمت آمد و چشـــم هایـــت

نیامدند.شب در دلم جنان خیمه زدکه انگار هزاران سال قصـد اقامت

دارد. کاش نی ها از جدایی مـن و تــوحکایت میکردند. اکنون میخــواهم دنیا

پنجره ای شودومن ازقاب آن به افق نگاهکنم و آنقدر دعا بخوانم که تو با نخستیـن

خورشیدبه خانه ام بیایی اکنون دوست دارم باغهای زمین رادوربریزم آنگاه گلهای تازه ای

         بیافرینم

و تقدیم

                                                                                                                      تو کنم...

جــــــاده های دلتنــــــــــــگی

                    داشتم می رفتم که با همه

                    چیز خداحافظی کنم داشتم

                                   می رفتم تا از این دنیا با تمام

                                   نیرنگ ها بدیها وپستی هایش

                                                  فرارکنم گمان نمیکردم چشمی

                                                  در جستجوی من باشد. درراهی

                                                           بودم که از انتهایش خبرنداشتم

                                                            و هر چه بیشتر پیش می رفتم

                                                بیشتر رنج می بردم از همه چیز

                                                دل بریده بودم. در انتظار مردن

                                     لحظه ها را سپری  می کردم.

                                     دیگر حتی افتادن برگ درختان

                  هم مرا ناراحت نمی کرد. دلم

                  از سنگ شده بود وجودم سرد

سرد. تنها برای خاک زنده بودم.

                    من درنظردرختان گلها و زلالی

                    چشمهها مرده بودم وزندگی هم

                                   به عکس العملهای من میخندید.

                                   حاضر نبودم که ببینم در زندگی

                                                  شکست خورده ام. تمام حرفها

                                                  و اشکهایم را پشت غرورم پنهان

                                                            کرده بودم. نمیخواستم که کسی

                                                             برایم گریه کند. من تصور میکردم

                                                  راهی برای بازگشت وجود ندارد

                                                  ازسراسر وجودم غرور میجوشید

                                   که از بازگشتنم خودداری میکرد.

                                  تا اینکه سحر ، بوی گل های کنار

                    جاده نظرم را جلب کرد. از زمانی

                    که پا در این  راه گذاشته ام  این

اولین چیزی بود که نظرم را جلب

                    می کرد. باد موسیقی زندگی را

                    مینواخت و من با گلهامیرقصیدم.

                                   دیگر  واژه زندگی برایم  زیبا بود.

                                   زنده بودم تا زندگی کنم. افسوس

                                                  که یک برگ  پاییزی  همه چیز  را

                                                  دوباره از من گرفت و باز در  این

                                                             دنیا تنهای تنها شدم . دلم می

                                                              خواست فریاد بکشم و انتقام

                                                  بگیرم. امابر لب های من ترانه

                                                  سکوت  جاری  بود  . از پشت

                                   پرچین سکوت به زندگی نگاه

                                   می کردم. دلم می خواست

                    برگردم ، ولی داغ گلهای کنار

                    جاده در دلم تازه میشد.مجبور

شدم دراین راه بی پایان جلوترروم